روزی با حواسپرتی

سرم سنگین است. ذهنم خسته است از این همه فکر. از این همه سوژه و موضوع. از این همه فکر و خیال که نمی داند به کدامش برسد.

زیاد اینطور می شوم، یکدفعه انگار موضوعات هجوم می آورند. هر کدام هم رنگ و بوی خودش را دارد؛ یکی کار است، یکی دل نگرانی برای دوستی، یکی برنامه ها و آرزوهای شخصی که البته اگر وقتی بماند و جایی، خودش را نشان می دهد.

با همه این ها امروز کمی کار کردم. رئیس جان رفته سفر و امروز صبح، زیر دوش یادم افتاد که باید یکی از پروژه ها را سر و سامانی بدهم. همینطور بین زمین و آسمان مانده. کاری که حیاتی است و منتظرند به سرانجام برسد، شاید دردی را از امام دوا کند.

امروز، کارها را درهم انجام دادم! هم مصاحبه باز بود و می رفتم سراغش برای تدوین، هم برای جلو بردن پروژه مجبور شدم کلی توضیحات بنویسم و به جای دیدار حضوری برای دو نفر بفرستم.

بینش هم مدام نت گردی می کردم و ذهن آشفته ام آشفته تر می شد. علتش این بود که تمرکز نداشتم و بالا و پایین کردن ف ب بدترش می کرد. 

همکاران هم در نبود رئیس همه خیلی زود رفتند! اکثرا می گویند موسسه خالی و خلوت ترسناک یا دلگیر است.

ولی من دوستش دارم. شاید چون دنبال خلوت و تنهایی می گردم. 

سرم درد می کند. می خواستم امشب زودتر بروم. برای فردا باید گزارشی آماده کنم و دارم فکر می کنم با این ذهن خسته، چطور باید این کار را کنم؟

 

                                                                                                                                                                                                                                                     هر شب هوس کافه نشینی می کنم و خودم را در کافه تصور می کنم، تنها، نشسته پشت میزی که دارد چای یا دمنوش را مزه مزه می کنم.

کاش یک نفر بود، یک نفر که می توانستی هر روز غروب بروید گوشه ای بنشینید و گاهی فقط سکوت کنید. این سکوت را قبلا تجربه کرده ام. قبل یک شب اتفاق افتاد. سکوتی که بسیار شیرین بود و آن شب، دوستی مان را پررنگ تر کرد.

 

 

/ 0 نظر / 13 بازدید